Já, titillinn segir það allt. Ég hef bara ekkert að gera og bara spurning hvort ég ætti ekki bara að fara í háttinn. Ég veit það ekki. Mér líkar ekki við það því eins og stendur er græn kanína í rúminu mínu og hún virðist vera reið þannig að ég hætti mér ekki þangað í náinni framtíð.
Annars er lítið að frétta héðan úr dúfnahólunum fyrir utan það að samleigjandi minn hefur verið bannaður á þessari síðu og ekkert er við því að gera. Sorrý dýr, þú hlustaðir ekki á viðvaranir mínar og þess muntu gjalda. Einnig get ég sagt frá því að á þessari stundu er ég stoltur bíleigandi, toyotan loksins komin í hús. Verð að segja að það er magnað því annars bítur þessi græna kanína mig. Veit einhver hvernig maður losnar við slíkt. Hélt ekki. Hins vegar var ég að komast að því að ég mun ekki geta varið titilinn minn sem besti markmaður fjölskyldumótsins þetta árið vegna vinnu sem ég mun þurfa að mæta í. Eins og allir seyðfirðingar með sjálfstraust vita vann ég þessi verðlaun í fyrra og var það bara dómaraskandall og svindl sem komu í veg fyrir það að mitt lið hefði hampað titlinum. Rugl bara. En það deilir ekki að þýða við dómarann eins og skáldið sagði og því lík ég þessum pistli og klára bjórinn minn.

Mikið þoli ég ekki fólk sem þarf alltaf að koma inn í þessa verslun sem í vinn í á síðustu tíu mínútum. Þetta er kannski fólk sem er einu sinni ekki að fara að kaupa neitt, bara að skoða og síðan spyr það mann endalaust af fáranlegum spurningum og fer síðan út, hálf tíma eftir lokun. Þetta er þó ekki versta fólkið. Versta fólkið er það sem er of seint, hringir síðan tveim mínútum fyrir lokun og vælir og vælir og vælir um að hleypa sér inn þegar það kemur. Svona atvik gerðist í morgun þegar kona hringdi og einmitt lenti ég í því að afgreiða hana. Hún var nú samt voða almennileg í skapi þegar hún kom og baðst afsökunar á að koma svona seint en þrátt fyrir það var bara eitt sem komst að í hausnum á mér. Hvað mundi gerast ef ég myndi bara slá hana niður af öllu afli. Þetta var kannski svona fimmtug kona, ekkert voðalega sterkbyggð. Ég spilaði þessa hugsun aftur og aftur í huga mér og að lokum stóðst ég ekki mátið og lét höggið dynja á henni og svo hljó ég að henni þar sem hún lá í blóði sínu og grét á meðan ég sparkaði í magann á henni, aftur og aftur. Reyndar gerði ég þetta ekki því ég er ekki ofbeldisfullur maður.

Nú vil ég endilega biðja dýrið um að fara að fucking vakna og kannski skella hér inn einu bloggi áður en ég svipti honum aðgangi að þessari síðu.

Ég var að flakka um netið hérna rétt áðan og rakst fyrir algjöra tilviljun á mína gömlu síðu blog.central.is/redthunder og á þeirri síðu rakst ég á skemmtilega færslu sem ég ætla að setja hér inn. Gjörið þið svo vel. Sagan ber nafnið Hetju allir

Úti var kalt og drungalegt. Mikið hafði fennt nóttina áður og var því nokkuð kaf úti fyrir. Ég og Guðmundur vorum að búast til að hafa nætursetu inni í herberginu okkar þegar þrír menn komu inn. Þetta vakti mikla furðu okkar Guðmunds þar sem klukkan var að nálgast þrjú. Við þekktum þessa menn ekki því þetta voru busar sem við höfðum aldrei séð áður.. Ég tók strax eftir að þeir voru eitthvað furðulegir útlits. Þegar þeir löbbuðu inní ljósið tók ég eftir því, þeir voru allir blóðugir í framan og reyndar blóðugir úti um allt. Þá áttuðum við Gummi okkur á því, þeir voru uppvakningar. Ég brást harkalega við þessu og kastaði öllu lauslegu að þeim. En þetta stöðvaði þá ekki, hægði aðeins á þeim ef segja má. Rétt eftir þetta þegar allt virtist búið heyrði ég ógnvægilegasta öskur sem ég hafði nokkurn tíman heyrt. Það kom fyrir aftan mig. Þetta var enginn annar en Guðmundur Jónsson sjálfur sem hafði tekið sverðið sem hann fékk fyrir að stýra 300 ganginum til sigurs á einhverju gangamótinu. Hann stökk heljarstökk yfir mig og uppvakningana og lenti úti á gangi. Þar sveiflaði hann tvisvar sinnum og þrír hausar féllu. Hann hafði bjargað lífi mínu. Eftir þetta hljópum við niður stiganna og niður í anddyri þar sem við sáum Hákon, Heimi og Bessa. Þeir hrjúfruðu um sig í einu horninu við skóhillurnar, skelfingu lostnir þar sem fimm uppvakningabusar bjuggust undir átu. En þeir átu aldrei framar þvi aftur var sverði sveiflað og nú fuku ekki bara hausar, heldur allt saman. Hendur, fætur, fingur, tennur. Allt flaug þetta út um allt og varð maður að passa sig að fá þetta ekki í sig. Þegar yfir stóð var ekkert eftir að uppvakningunum. Guðmundur hafði gert þetta aftur. Þetta fimm manna föruneyti, búið til úr Reyðfirðingum og Seyðfirðingum hélt því af stað út í óvissuna. Við vorum ekki fyrr lagðir af stað þegar allt í einu réðust fimm uppvakningar á okkur. Og núna voru þetta ekki einungis busar. Í þessum hópi var góðvinur okkar hann Ívar Pétur. Enn einu sinni var sverði sveiflað. Tveir uppvakningar féllu strax. En útúr kennsluhúsinu streymdu uppvakningar svo tugum skiptu. Mikil hetja var Guðmundur en hann var enginn Jean-Claude Van Damme. Hann sveiflaði eins og hann gat og flugu margir hausar. En hann réð ekkert við þennan fjölda. Þegar hann var að búa sig undir undanhald sá ég að Ívar Pétur hafði laumast aftan að honum og var að gera sig líklegan til bítinga. Þá tók ég upp spjót sem lá í runnanum (ekki hugmynd hvernig það komst þangað) og negldi því í hann. Mér hafði hvort eð er aldrei líkað við hann. Ívar greyið skaust framhjá Guðmundi og inn í hópinn. Þá kom mikið hik á þennan uppvakninga hóp og var það greinilegt að Ívar Pétur var hátt settur meðal uppvakninga. Guðmundur stoppaði og sagði: You, you. You´ve got a fucking gift man. Síðan hljópum við burtu. Uppvakningarnir eltu okkur ekki strax.

Þetta magnaða föruneyti hafði ekki hlaupið langt þegar þeir voru komnir í bobba aftur. Þeir voru staddir fyrir utan kirkjuna á Egilsstöðum og höfðu tekið sér smá hvíld. Eins og fyrr kom fram stóð hún ekki lengi. 30 uppvakningar birtust úr engu. Guðmundur reyndi sveiflaði eins og hann gat og stax féllu tveir. Ég tók upp einhvern trjádrumb sem legið hafði í moldinni og smellti í andlitin á þessum ófétum hægri vinstri. Blóðsletturnar flugu út um allt. En þeir voru of margir. Fjórir þeirra höfðu umkring veslings Hákon og kjömsuðu mikið á honum. Ferð hans í þessari sögu var lokið og allt virtist stefna í sömu örlög fyrir okkur hina. EN allt kom fyrir ekki. Inn í hópinn stökk vera. Í fyrstu hélt ég að um einhverja akurhænu væri að ræða en svo var ekki. Þetta var enginn annar en Friðjón Magnússon. Inn á milli þessara svakalegu skrímsla stóð hann, aðeins hann og atgeirinn. Uppvakningarnir hópuðust að honum og þá fóru fyrst hausar að fjúka. Það tók hann ekki nema mínútu eða svo að drepa allan ófénaðinn. Og ekki var það það furðulegasta, nei. Það furðulegasta var það að það var ekki blóðdropi á honum.  Ég og Gummi höfðum báðir tekið fjóra og Heimir og Bessi sinn hvorn, og við vorum allir holvotir. Friðjón tók í kringum tuttugu og sást ekki á honum. Það var greinilegt að hér var fagmaður á ferðinni. Hann tók strax stjórnina og sagði okkur að halda upp í kirkjuturninn til að gera nætursetu, því ekki var óhætt að ferðast að nóttu til. Enginn okkar gat sofið þessa nótt. Allstaðar heyrðust öskur, bæði af hræðslu og þjáningu. Enginn svaf. Enginn nema Friðjón. Þvílíkur fagmaður.

Snemma næsta morgunn lögðum við af stað. Við vissum ekkert hvað við áttum að gera að það var fullljóst að Friðjón var með það á hreinu. Bessi spurði hann hvert við vorum að fara. Það sem hann fékk til baka var einfalt. GRÓTHALTU KJAFTI EF ÞÚ VILT LIFA. ÞÚ KEMST AÐ ÞVÍ ÞEGAR VIÐ KOMUM ÞANGAÐ.  Enginn af okkur talaði það sem eftir var ferðarinnar.

Við héldum áfram göngunni og voru lítil vandræði á leiðinni. Það réðust svo sem nokkrir uppvakningar á okkur, fimm stykki hér og þar. Þeir voru saxaðir jafnt og þétt niður af Friðjóni og atgeirnum hans sem bar nafnið Gladys. Við vorum búnir að labba svo litla stund þegar við komum að bílaplaninu við Bónus. Á þessum stað lét Friðjón okkur vita af áætluninni. Hún var að finna einhvern bíl á planinu með lyklum í, fylla skottið af mat og keyra síðan á Hvanneyri og hitta eitthvað folk í Landbúnaðarháskólanum þar. Hvernig hann vissi þetta veit ég ekki en það hvarlaði ekki að mér efast um gjörðir hans. Heimir var ekki lengi að finna nothæfan bíl. Þetta var miðlungs Jeppi. Guðmundur kom með þá tillögu um að leggja bílnum fyrir utan svo það væri ekki langt að bera. Við tókum allir undir það. En eitthvað hafði Heimir aðra hugmynd. Hann keyrði bílnum upp á stéttina og snéri honum við. Því næst setti hann í bakgír, hrópaði MAIL MOTHERFUCKER og setti jeppan í botn. Þvílík læti sem heyrðust þegar jeppinn bombaðist inn í Bónus.Aldrei fengum við skýringu á þessum gjörðum Heimis og fórum við því næst inn í Bónus og tókum eins mikið af mat og við gátum. Við fylltum jeppan og settumst inn. Þegar við keyrðum út blasti þetta við okkur. Það hlaut að vera minnst 150 uppvakningar vafrandi um fyrir utan. Allt í einu kom mikill brjálæðis svipur á andlits Guðmunds sem sat undir stýri. ALLIR INN öskraði hann af mikilli karlmennsku. Því næst var jeppinn settur í botn og brunað í gegnum hrúguna. Blóð úr þessum úrþvættum slettist út um allt. Fátt hafði ég séð sem var ógeðslegra en þetta. Þegar við vorum komin út úr þvögunni beygði Guðmundur til hægri og stefnan var sett á Hvanneyri. Þegar við nálguðumst Fellabæ tókum við eftir því að jeppinn var orðinn fremur bensín lítill. Við þurfum því að gera stutt stopp í Olís þar í bæ. Guðmundur stoppaði bílinn við dælu fimm og byrjaði að dæla. Bessi setist við stýrið ef við mundum þurfa að fara snögglega. Ég, Friðjón, Guðmundur og Heimir stóðum vörð. Ég með trjádrumbinn, Friðjón með Gladys, Guðmundur með sverðið ógurlega og Heimir með einhverja járnkylfu sem hann hafði fundið. Við höfðum varla verið stopp nema í um sjö sekúndur þegar þetta skall á. Um 70 uppvakningar  réðust að okkur. Bessi var ekki búinn að dæla svo við þurftum að halda þeim frá í svolitla stund. Samstundis stökk Friðjón út á móti þeim með atgeirinn og sveiflaði honum gífurlega. Þegar við sáum þetta fylltumst við allir hugrekki og stukkum út honum til hjálpar. Friðjón hjó höfuðið af einum og annan hjó hann bókstaflega í tvennt. Guðmundur var engu síðri og hjó höfðu, handleggi og fótleggi af mörgum. Ef maður hlustaði vel á hann þá mátti heyra lágt en enga síður mjög dýrslegt urr í honum. Ég og Heimir stóðum hlið við hlið og smelltum kylfum okkar í andlit þeirra af einstakri siðprýði, ekki eins villimannslega og hinir tveir sem hjóu hendur og fætur af eins og þeim væri borgað fyrir það. Svo kom kallið. ALLIR INN. GO GO GO GO. Bessi hélt greinilega að hann væri staddur í einhverji asnalegri bíómynd um Víetnamstríðið. En inn forum við og brunuðum burt. Hvort við komumst alla leið veit enginn.

En við komust samt alla leið.

Ef þið flettið aðeins neðar á þessari síður sjáið þið blogg sem kallast "fallið mikla" Þetta hér er sjálfstætt framhald af því bloggi, því það gerðist aftur. Ég ætla að segja frá þessu atviki en allar aukapersónur sem koma fram í þeirri frásögn munu hljóta nafnleynd.
Ég, dýrið og öryggisvörðurinn ákváðum að henda salti upp í vindinn og skella okkur niður í bæ og vorum við orðnir vel hressir á þeim tímapunkti. Öryggisvörðurinn hringdi því á taxa sem hann borgaði sjálfur af mikilli góðmennsku. Þegar niður í bæ var komið ákvað ég að bregða mér aðeins frá til að létta af mér. Þá fékk ég þá snilldar hugmynd að fara á vöffluhúsið. Ég brunaði niður laugarveginn sem varð orðinn hvítur vegna mikillar snjókomu. Það var þá sem það gerðist. Lappirnar lyftust af jörðinni og ég tókst á loft. Þetta vakti mikla athygli því aldrei hafð hvalur sést svo langt frá vatni áður og hvað þá fljúgandi. Ég skall niður af mikilli hörku með höfuðið á undan og bókstaflega skalf. Titringurinn fannst alla leið í Hafnafjörðinn þar sem stóri maðurinn sat í pottinum sínum og missti bjór og túnfisksamloku ofan í hann með þeim afleiðingum að hann þurfti að fara úr honum og aftur inn. En hvað um það. Þarna lá ég í nokkrar sekúndur og vissi ekkert hvað hafði gerst. Allt í einu heyrði ég rödd. Fegurstu rödd sem ég hafði á ævinni heyrt. "Are you all right", sagði hún. Ekkert svar barst frá mér því ég var enn að átta mig á hlutunum. "Hey, are you okey" sagði hún aftur. "NO", svaraði ég, "Im fucking fat". Svo stóð ég upp og hljóp niður á hlölla þar sem ég keypti mér máltíð og svo fór ég heim.
PS. Svo vil ég biðja alla þá sem ég hringdi í í gær afsökunar ef ég sagði eitthvað óviðeigandi og þá sérstaklega starfsmenn dominos sem mig grunar að ég hafi sagt eitthvað óskemmtilegt við.

Á undanförnum dögum hef ég komist að dálitlu hræðilegu um mig sjálfan, sem ég ætla að segja frá núna. Þessar fréttir gætu komið ykkur á óvart og jafnvel ollið hræðilegum niðurgangi og uppköstum hjá viðkvæmum lesendum. Ég hafði samband við stjórnvöld um þetta mál og þau sögðu að ef ég ætlaði að segja heiminum frá þessum fréttum þá yrði ég að setja þennan varúðartexa hérna: Þið lesið áfram á eigin ábyrgð!! Ég, Böðvar Pétursson, hef komist að því að ég er feitur og í lélegu formi. Margir ykkar hugsa áræðanlega núna: Glæsilegt, nú fer hann kannski að gera eitthvað í sínum málum. Svarið er nei og ástæðan fyrir því er einföld. Alltaf þegar ég fer út að hlaupa nuddast lærin á mér saman og valda því að ég fæ nuddsár sem eru gífurlega óþægileg og eru bara til ama. Þess vegna hef ég ákveðið að gera alla aðra karlmenn feitari en ég og mun Dýrið verða fyrsta fórnarlambið mitt. Meðan það svaf sprautaði ég 4 lítrum af hreinni svínafitu í fljótandi formi beint í líkama hans. Ef þetta ráðabrugg mitt virkar verður Daníel rúmum 9 kílóum þyngri en ég. Samkvæmt útreikningum mínum ætti það að taka um fjóra mánuði að fita Reykjavík og hálft annað ár að fita allt landið. Eftir það mun ég einbeita mér af restinni af heiminum og ætti ég að ljúka því fyrir 2058. Nei annars, ég nenni þessu ekki. Ég er farinn á Dominos.
Ps. Svo er ég búinn að komast að því að þetta net sem við erum með er hræðilegt, ömurlegt og minnir á rolluskít.

...Þetta gengur ekki lengur.  Fólk í dag er orðið svo tillitslaust að mér blöskrar!  Málið er það að um daginn kemur Böðvar súr á svipinn til mín, og segir: Daníel.. ég held að við ættum að hætta með þessa síðu okkar.  Ég svara á móti: nú? afhverju segiru það?  Þá horfir hann á mig, með svona augum einsog kötturinn í shrek 2, og segir: Það skoðar enginn þessa síðu! Það nennir enginn að commenta, né skrifa í gestó! þetta er svakalegt!  Og ég, ég sem sit þarna og horfi á greyjið Böðvar.. hugsa:  uss.. þetta gengur ekki lengur... ég verð að gera eitthvað í málunum!  Svo að ég skrifa þetta.  Sem dæmi um það hversu illa sokkin böðvar er í sorg sinni, að þá kom hann með 3-4 kílóa poka af gúmmí-sælgætis-ormum heim úr vinniunni í gær.  Svo þegar ég geng inn í stofu, sé ég böðvar í allri sinni sorg.. troðandi 2 lúkum ofan í pokann.. fylla þær, og reyna að troða öllum ormunum uppí sig!  ...Þið hljótið að sjá að þetta gengur ekki lengur!  Er símon sá eini sem skoðar þetta blogg?  ég þykist vita annað... þess vegna segi ég: Látum böðvari líða vel!  kvittum fyrir heimsókn okkar, svo að böðvar sjái að þið hafi staldrað við.  Látum Böðvar brosa!  Stoppum Böðvar í að dýfa 2 lúkum ofan í poka fullan af gúmmí ormum, bara svo að hann geti fyllt þessar lúkur af viðbjóðslegu sælgæti og troðið því uppí sig, svo að honum líði betur yfir því að enginn nenni að skoða bloggið hans.  Gerið allt í ykkar valdi til að dreifa þessari hund leiðinlegu síðu um víðan veraldar vefinn... gerið það fyrir Böðvar.  ...því að hann þarf á ykkur að halda!

P.S... böddi.. þó að ég sé að sýna ást mína til þín í verki, í þessum skrifum, þýðir það ekki að ég muni vakta þig alla nóttina einsog síðast, eftir að þú kemur heim af þessu "svakalegasta fýllerí ferilsins" sem þú ætlar að vaða útí á morgun!  Þó svo að ég eigi mér ekkert líf, að þá vill ég ekki eiga mér ekkert líf við að passa dauðann mann sem sem liggur á gólfinu og notar gallabuxurnar sína sem sæng.  Ó já.. ef þú hættir ekki að negla þessum ormum í hausinn á mér, að þá hringi ég á Jens, og læt hann sturta þessum svakalegasta nammi poka sem ég hef séð, í klósettið!  

..hvar er hamingjan þá?

Jæja þá er gífurlegt djamm að baki þar sem margir áhugaverðir hlutir gerðust. Ég nenni ekki að skrifa gífurlega ýtarlega um þetta og því mun ég aðeins nefna highlight-in. Kvöldið einkenndist gífurlega af því að Árni Geir nuddaði sér upp við allt sem hreyfðist og ekki nóg með það, þá var hann ber að ofan meðan hann stundaði þessa athöfn sína.
Þó var þetta ekki eina highlight-ið sem drengurinn átti þetta kvöldið heldur stundaði hann það grimmt að sturta áfengi yfir höfuð þeirra sem voru honum næst.
Næst highlight á Lárus kallinn einnig því hann sló gleraugun mín á gólfið alls 4 sinnum og er það mesta furða að enginn traðkaði á þeim, miðað við hversu margt var þarna inni.
Beggi kallinn var einnig í stuði og hæst ber að nefna að drengurinn hellti niður að minnsta kosti 6 drykkjum sem ég keypti á barnum þetta kvöldið. Þetta var orðið það slæmt að varla var hægt að hreyfa sig án þess að vaða glerbrot upp á hné.
Besta highlightið átti þó ég sjálfur að mínu mati því mér tókst að rota sjálfan mig þegar ég flaug á hausinn fyrir framan húsið mitt og telja þeir sem hafa verið í kringum mig síðan þetta gerðist að ég hafi fengið vægan heilahristing við þetta fall. En hvað vita þeir, ekki eru þeir læknar.

Jæja , nú situr maður hér á mánudagskvöldi að horfa á major leage baseball í beinni á einhverji erlendri sjónvarpsstöð. Ég ætla alls ekki að ljúga að ykkur, ég skil hvorki upp né niður í þessum leik. Út á hvern fjandann gengur þetta. Hvaða hlutverk hefur þessi maður í svarta rosastóra gallanum á bakvið sem grípur boltann. Æfir hann sérstaklega fyrir þetta, ég meina hann gerir ekki neitt. En að öðrum málum. Úrslitin úr könnuninni eru ljós, 20% vildu að ég myndi sjóða mér fisk, 0% voru á móti því að ég myndi sjóða mér fisk, 40% sögðu að ég myndi brenna húsið til grunna, 0% héldu að Daníel myndi verða á unda að sjóða sem kemur ekki á óvart og 40% sögðu mér að leita að atvinnu. Þannig að það var augljóst hvað ég varð að gera. Ég sauð ekki fisk af brenna niður húsið og ég mun ekki leita mér af atvinnu því ég hef vinnu fyrir. Lítil aðsókn var í gestaþrautina eins og við mátti búast. Enginn hafði aðalþrautina rétta, svarið úr henni er 3 mörk, eitt úr pollaboltanum, eitt úr innanhúsboltanum og eitt út vítaspyrnukeppni sem telst víst með sama hvað þið bölvuðu neikvæðisboltar segið. En þó höfðu allir rétt fyrir sér með bónusþrautina og hrósa ég Símoni fyrir gott minni og magnaða lýsingu af atburðinum. Annað í fréttum er það að Daníel Örn lét sjá sig í rúma fjóra tíma í dag en þetta er í fyrsta skipti í tvær vikur sem hann sést opinberlega. Breiðholtsbúar létu þetta sig lítið varða og þegar fréttaritari síðunar tók nokkra slíka að tali var einrúma svarað: "who the fuck is Daníel Örn" Ég þakka fyrir mig í dag.

Jæja, hér situr maður heima á föstudagskvöldi og rúmir 12 tímar þangað til maður á að mæta til vinnu á morgun. Ekki mikið að gerast í mínu lífi þessa stundina, aðal áhyggjuefnið er það hvort ég eigi að sjóða mér fisk á morgun, hef ekki ákveðið það enn.
Annars er airwaves í gangi núna og gæti mér ekki verið meira sama. Svona er það nú bara. En annars tók ég þá ákvörðun fyrir tveimur dögum að núna væri tíminn til að koma sér í form. En því miður var sú ákvörðun ekki langlíf því aðeins fjórum tímum síðar ákvað ég að leggja það aðeins til hliðar og fékk mér súkkulaði og kók.
En að öðrum málum. Undanfarna daga hef ég verið að hugsa um að kaupa mér stól í IKEA og talandi um IKEA, ef þið farið þangað, ekki kaupa ykkur möffins þar. Þær líta kannski vel út en þær gera mann ónýtan í maganum næstu daga get ég sagt ykkur. Forðist þær. En já, stóll þessi sem ég minntist á áðan er einn sá allra þægilegast sem ég hef prufað í lengri tíma. En gallinn við hann er sá að hann kostar um 60 þúsund kall. Dáldið dýrt finnst mér en ég held að hann gæti verið þess virði.
En nú ætla ég að ljúka þessu dæmi með smá gestaþraut. Hún hljómar svona: Hvað hef ég, Böðvar Pétursson, skorað mörg mörk á mínum knattspyrnuferli? Inní þessu eru auðvitað leikir úr pollaboltanum og innanhúsmótum. Einnig ætla ég að hafa smá bónusþraut sem hljóðar svona: Hvaða atvik var það sem gaf mér nickname-ið "brandur Enni"? Vegleg verðlaun í boði.

Úff... var að surfa á einhverjum brettasíðum og rakst á þetta..... MIG LANGAR Á BRETTI!!! akkurat á svona backcountry stað með fínum palli og púðri út um allt... en jæja.. maður verður víst að bíða lengur

Ég held líka að uppkomandi vetur verði ekki sá allra besti..  meina... maður á eftir að vera í borg óttans, fjarri púðrinu fyrir austan! gosh..  Reyndar eru stöllurnar ívar og árni staðsettir á höfuðborgarsvæðinu.. en kommon.... Skálafell? Bláfjöll? Hengilsvæðið? Skíðasvæðin innan borgarinnar? frussumsvei... þegar ég skrifa þessi orð niður, dettur mér helst í hug: snjóleysi... rigning.. harðfenni.. klaki... ömurleg tilvera?! ..háar fúlgur fyrir lásí rennsli ef að maður drullast einhverntiman á þessi svæði??  Og enginn gummi í fjallinu.. hvað er það? %$#  ENGINN GUNNSI LYFTUVÖRÐUR, og enginn hörður? garg!  Og Sigrún Halla... afhverju að hanga á danmörku þegar það er hægt að skella sér á bretti á Íslandi?  Og Sandra Rut...  mun maður sjá þig lúsast í brekkunum með þarna.. alpa húfu rússa thingy dótið..?  ..það veit andskotinn... því miður
Eins og sjá má af öllum þessum punktum í þessari grein, er ég ekki sáttur... nauts.. er ég að grenja? yup..

Annars er svosem ekkert að frétta.... við Böðvar vorum að spá í því að skella okkur austur á þetta risa djamm sem á að vera á fásk á morgun.. eeen.. miðað við síðustu reynslu af því að keyra þvert yfir landið, og það að flugfélag íslands kom með samsæri á móti litla sæta bödda mínum, beiluðum við.... þess í stað tókum við bíó-flipp ferð í kvöld, ásamt begga, íbba, árna og hjalta, á jackass 2... jújú.. sé alls ekki eftir því að hafa farið, þar sem að við grenjuðum úr hlátri allann tímann... eeen... á vissu tímabili var maður búinn að grúfa sig niður í sætið, og langaði helst að nota kókglasið sem æludall.. - semsagt, þrusu ræma þar á ferð fyrir alla fjölskylduna!

- maltin gaf enga stjörnu.

p.s.. Böðvar! ok ég geri mér vel grein fyrir því að titillinn á þessu bloggi mínu er ekki uppá sitt besta, og ég verð aldrei þekktur sem góður titilhöfundur....
en kommon! Heimferð, Annars og hjóla.. á að svæfa fólk?!

kkthxbye

Böddinn, sem er ég, hefur tekið þá ákvörðun að snúa aftur á heimaslóðir um næstu helgi. Hér er þó ekki um varanlega heimferð að ræða, heldur einungis smá skrepping, því maður verður að halda dýrinu við efnið við að sötra bjór, fara í bíó, spila WOW og að sofa til þrjú á daginn, að minnsta kosti. Já, en aftur að heimferðinni. Það er eins gott að fólk fyrir austan bjóði upp á góða skemmtun því það er ekki á hverjum degi sem gulldrengurinn snýr heim og því býst ég við miklu.
Annars ætla ég að enda þetta á smá slúðir héðan úr borginni.
Heyrst hefur að Bergþór sé að fara aftur út á vinnumarkaðinn og hafi þegar ákveðið að gerast yfirmaður flugumferðarstjórnar á nýjum flugvelli sem var að rísa í Grindavík.
Einnig hefur það heyrst að Daníel Örn hafi núna í þessum töluðu orðum verið að level-a kallinn sinn í WOW og hafi fengið haka að launum sem á að geta hoggið grjót með 45% meira afli en venjulegur haki.
Einnig er talað um það að Ívar Pétur sé orðinn þreyttur á að hjóla í vinnuna og hafi tekið þá ákvörðun um að kaupa sér faratæki. Þó er hér ekki um að ræða bíl heldur 38 ára gamlan helst að nafni Róbert Björn IV. Hér verður þó ekki rakið alla ætt hestsins en nóg er að segja að hann er kominn af Róbert III og Klöru Bjarts ofan af Sveinbjarnarkoti.
Ég læt þetta nægja í bili.

Jebb... æðisleg upplifun það!  Skaust austur í rúma viku og var það mjög fínt.  Fór í 2 afmælisparty og hékk svo með jóa inn á milli... fínt að komast austur þó að það sé ekki það langt síðan að maður flutti þaðan.  Ég lagði af stað frá Jóa um klukkan 6, og stoppaði í klukkutíma hjá Jónu frænku á Höfn, að heiulsa upp á liðið og éta kvöldmat.  Lagði svo af stað um klukkan 8, og ætlaði að vera kominn um 12 leytið... en hmm.. Þegar ég var kominn um það bil hálftíma framhjá Jökulsárlóni, sprakk dekk hjá mér, þannig að ég þurfti að skipta... þá sá ég að það var eitthvað lítið loft í varadekkinu, svo að ég þurfti að keyra á 70 á Kirkjubæjarklaustur... pumpaði í dekkið þar, og bjóst svo ekki við neinu veseni.  Eeen.. þegar ég var kominn hálftíma fram hjá Vík, sprakk varadekkið.... geggjað!  Þá hugsaði ég: jæja... það er þó logn og fínn hiti, þannig að þetta gæti verið verra.  Ég hefði kanski betur getað sleppt því að hugsa svoleiðis, því að eftir c.a klukkutíma byrjaði að heeellli rigna, og þá skall á brjálað veður....  Þá hugsaði maður: jæja.. það er þó ennþá heitt...... en neei.... þessi rigning breyttist í snjókomu og kulda og vesen... og það nennti ENGINN að stoppa og hjálpa, þannig að ég hringdi í 112 sem gaf mér samband við lögguna, sem hló og sagði: heyrðu vinur.. núna er það svart... (hló aðeins meira)  Það er enginn sem getur hjálpað þér fyrr en í fyrramálið...  Svo að nóttin fór í það að slökkva og kveikja á bílnum til skiptis, svo að ég myndi ekki deyja úr kulda, og ég gat ekki haft bílinn í gangi lengi í einu, því að hitaskynjarinn í kæliviftunni er bilaður.. jess!  Svo hringdi ég á lögguna aftur um 9 leytið, og þeir sendu einhvern skeggjaðan Magnús á vettfang.  Honum fanst þetta líka sprenghlægilegt, en hann hirti þó dekkið og hvarf.  Um klukkan 11 kom hann aftur, með dekkið einsog nýtt, og ég gat svo lagt af stað um hálf 12...  18 tíma ferðalag! hvað er það!  En jæja.. ég komst heim á endanum.  Í gærkvöldi skeltum við okkur í bíó, ég,  Ívar, Villi og Tinna, á myndina Talledega nights.  Ég var búinn að bíða svo lengi eftir þessari mynd, og biðin var alveg þess virði.  Hálvita húmor af bestu gerð!  Svo kom Böddi heim klukkan hálf 4 í nótt, og dró upp úr töskunni nammi, stóóóra gin flösku, OG 15 DÓSIR AF GUINNES! Haha það hefur litið vel út í tösku skannanum.....

Það er allt að verða brjálað hér í breiðholtinu. Flugeldasýning hér rétt hjá og þvílík læti. Það eru allt myrkvað í bænum þessa stundina og mætti halda maður væri kominn í seinni heimsstyrjöldina, .þjóðverjar að gera loftárásti, svo mikil eru lætin.
En það er nú ekki það eina sem sagt verður frá í þessu bloggi hér, ó nei. Kallinn er nýkominn úr gokarti með vinnufélögunum og var það gífurlegt stuð. Ég var náttúrulega eini nýliðinn í þessari ferð og kunni ekkert á brautina, þannig að það var kannski ekkert skrítið þó ég hefði verið hringaður nokkuð oft í fyrstu umferðinni. En í seinni umferðinni stóð ég mig mun betur, en samt ekki, því ég endaði langsíðastur en var þó aðeins hringaður einu sinni í henni. Ég tók meira að segja framúr einu sinni en það var þó aðeins vegna þessa að sá umdeildi aðili snéri bílnum sínum og minnstu munaði að ég hefði ekið á hann. En já annars er ekkert meira að frétta í bili.

Jæja, langt síðan eitthvað hefur heyrst héðan. Ekki mikið að frétta svo sem. Búinn að vera einn í kotinu í viku eða svo og er það bara nokkuð fínt. Dýrið fór austur í partý og hefur ekkert heyrst frá honum síðan. Þó er nokkuð skemmtilegt að segja frá því að ég hitti faðir hans í fyrradag og seldi honum nokkra hluti. Magnaður maður þar á ferð.
Svo tekur við spánarferð með pabba á laugardaginn og ætti það að verða nokkuð ágætt bara. Annars hefur lítð gerst í mínu lífi sem er verðugt að segja frá.

Lenti í skemmtilegu atviki í dag. Frægur maður kom í vinnuna að versla. Þessi frægi maður var enginn annar en rokkgoðið sjálft, Bubbi Morteins. Þó fannst mér það afar skrítið að hann vildi ekkert tala við mig. Gekk bara framhjá mér eins og ég væri ekki þarna. Ég var reyndar að afgreiða tvo aðra en það er enginn afsökun. Leit ekki einu sinni í áttina að mér. Eins og hann sjái svona gífurlega feitan mann á hverjum degi.
En jæja, menn verða bara að sætta sig við það. Núna er klukkan rúmlega ellefu og aðeins tíu tímar þangað til ég þarf að byrja að vinna aftur. Mér finnst ég vera nýkominn heim, en jæja, menn verða bara að sætta sig við það. Svo bilaði bíllinn minn í dag, veit ekkert hvernig ég fer í vinnuna á morgun, ekki hugmynd hvaða strætó ég á að taka þannig að ég veit ekkert hvernig ég kemst í vinnuna. En jæja, menn verða bara að sætta sig við það. Nú læt ég þessu bloggi lokið og þið verðið bara að sætta ykkur við það.
Einnig vil ég minna fólk að við höfum gestabók og fínt væri að menn myndu kvitta þar